chair

Οι παλιοί άνθρωποι, που ήταν σοφότεροι, επικαλούνταν συχνά στα χείλη τους τα πλάσµατα της φύσης και µέσα από τις φλόγες µιας φουφούς ζωντάνευαν δράκους, ξωτικά, νεράιδες και φασαριόζες µάγισσες, που γέµιζαν τα σπιτικά µ' ελπίδα και χαρά, απαλύνοντας έτσι τις παιδικές φοβίες. Σήµερα ο άνθρωπος, κενός συνάµα θορυβώδης, τα εξόρισε όλα να κρύβονται βαθιά στη φύση, σε ποταµούς και δάση, βουνοκορφές και λίµνες, χωρίς όµως ποτέ να καταφέρει, να πάψουν να γοητεύουν όποιον ακόµη πιστεύει στην αξία του παραµυθιού. Ένα ταξίδι στο παραµύθι θα κάνουµε κι εµείς, στη µαγευτική ορεινή Αιγιάλεια, στα χωριά της Νωνάκριδος, εκεί που µια βιαστική µαγισσούλα έκθαµβη κι αυτή από την οµορφιά του τόπου, προσγειώθηκε αδέξια πάνω στο δέντρο, πριν προλάβει να µας προϋπαντήσει. 

 

Tο λευκό σκηνικό πίσω από τις µεγάλες τζαµαρίες του ξενοδοχείου µας είναι το απρόσµενα ευχάριστο καλωσόρισµά µας, εδώ στη Ζαρούχλα. Η κυρία Μαρία   Οικονοµοπούλου, ιδιοκτήτρια του Zarouchla Inn Hotel, µε την ευγένεια και την αµεσότητα που την χαρακτηρίζει, µας κάνει να αισθανθούµε σαν στο σπίτι µας. Σ' έναν χώρο ζεστό κι εκλεπτυσµένο, γευόµαστε, µε το χειροποίητο ποτό που µας τρατάρει, δυο τρεις κουβέντες για τον τόπο και νιώθουµε έτοιµοι να τον εξερευνήσουµε.

Ο υπόκωφος και αποφασιστικός ήχος της µπότας, που βυθίζεται στο χιόνι, δίνει τον ρυθµό για µία ακόµη βαθιά ανάσα καθαρού οξυγόνου. Το ξηρό κρύο παγώνει µεν το πρόσωπο, µ' έναν τρόπο όµως τόσο αναζωογονητικό που παραδόξως δεν αισθάνεσαι κρύο. Όσο το ανεπαίσθητο αεράκι ξεφορτώνει µε χάρη απ' τα δέντρα τις ώριµες νιφάδες πάνω στα µαλλιά µας, εγώ χαζεύω ένα µικρό κοµµάτι ουρανού παγιδευµένο στον κρύσταλλο ενός σταλακτίτη ν' αργολιώνει στην κάψα του χειµερινού ήλιου. Το ποταµάκι τρέχει σιµά σε µια βόλτα που κάθε κύτταρό µας αναγεννάται και πράγµατι, µετά από πολύ καιρό νιώθουµε πάλι ζωντανοί και ευδιάθετοι.

Η αγάπη των κατοίκων, το ιδανικό κλίµα αλλά και η τοποθεσία του χωριού συµβάλλουν τα µέγιστα στην τουριστική ανάπτυξη. Αξιοθέατα, όπως ο πύργος της Ζαρούχλας ή αλλιώς του Φιλικού και πρωτεργάτη της επανάστασης, Ασηµάκη Φωτήλα, όπως επικράτησε να λέγεται µετά το 1821, µε τις πολεµίστρες και τη ζεµατίστρα αξιοποιήθηκε και λειτουργεί ως ξενώνας, ενώ γίνονται παράλληλα προσπάθειες αναστήλωσης και για τον πύργο της οικογένειας Χαραλάµπη. Το παλιό σχολείο χρησιµοποιείται ως πολιτιστικός χώρος, που φιλοξενεί µια µόνιµη έκθεση φωτογραφίας και ζωγραφικής µε θέµα τις οµορφιές του τόπου. Ανηφορίζοντας, συναντάµε τη µεταβυζαντινή εκκλησιά της Αγίας Τριάδας. Στο εσωτερικό της φέρει µια σπάνια τοιχογραφία µε τους αγγέλους, µόνο που εµείς δεν έχουµε την τύχη να δούµε, καθώς ανοίγει µόνο στην

εορτή της. Ο ναός στηρίζεται σε υποστυλώµατα, έτσι τον θαυµάζουµε από τον προαύλιο χώρο που δεν στερείται οµορφιάς. Πάνω στη µεγάλη ξύλινη κούνια υπάρχει µια ακόµη πύλη παραµυθιού. Ανεβαίνοντας κανείς γυρίζει τις σελίδες του και αντικρύζει εµπρός έναν τεράστιο στρατό ελάτων που µε τα χαριτωµένα λευκά του κράνη συγχρονισµένα, νιώθει πως θέλει ν' ανέβει στον θεό. Μια κλεφτή µατιά στη δεύτερη σελίδα και η µακρινή εικόνα της χιονισµένης Ζαρούχλας θυµίζει ζαχαρωτά σπιτάκια σε βιτρίνα βιενέζικου ζαχαροπλαστείου τα Χριστούγεννα. Η αρµονία του φυσικού χώρου µαγεύει και δεν είναι τυχαίο που πλήθος κόσµου επιλέγει αυτό το προαύλιο για γάµους και βαφτίσεις.

Η ώρα περνά και επιστρέφουµε στο χωριό. Κατά µήκος του πλακόστρωτου δρόµου παρατάσσονται και τα διάφορα ταβερνάκια. Μουσική και χαρωπές φωνές δραπετεύουν µαζί µε τα πυκνά µυρωδάτα σύννεφα καπνού από ξύλο και κρέας, που προκαλούν τις ήδη παραδοµένες αισθήσεις σου. Και τι καλύτερο από το να κλείνεις το γεύµα σου µ' ένα ζεστό ρόφηµα ή ένα καλοφροντισµένο γλυκό στο ξύλινο Kαφέ Jazz bar «Στο ρέµα», δίπλα στα νερά της ρεµατιάς.

Κάποιοι τόποι δεν είναι τυχαίοι, είναι ευλογηµένοι όπως η Ζαρούχλα, αφού µια βόλτα σε αυτή αποτελεί ψυχοθεραπεία και προσφέρει ευεξία, γιατί η φύση είναι ο καλύτερος γιατρός. Από το χωριό της Ζαρούχλας ο δρόµος συνεχίζει σε µια εκπληκτικής οµορφιάς διαδροµή, πάντα µε τετρακίνηση ή ακόµη καλύτερα πεζοπορία, που οδηγεί στο δάσος Φενεού.

Σόλος και Πριστέρα

Ένα ακόµη χωριό, αστείρευτο σε φυσικούς θησαυρούς, που το προτιµά ο ίσκιος αλλά το αποζηµιώνει η θέα, είναι ο Σόλος. Από τους πιο βόρειους οικισµούς, αποτελεί βασίλειο πανίδας και χλωρίδας. Ορχιδέες, µανιτάρια, χόρτα και βότανα ενισχύουν µια νεότερη µορφή εναλλακτικού τουρισµού. Η γη είναι τόσο απλόχερη, που λέγεται µάλιστα, πως κάποιοι ξένοι επιστήµονες ανακάλυψαν εδώ ένα από τα σπανιότερα βότανα στον κόσµο. Στον Σόλο ο περιπατητής θα περιπλανηθεί σε µονοπάτια εύκολα και δύσβατα. Ανταµοιβή στον κάµατό του ένας κρυµµένος καταρράκτης ύψους 10 µέτρων, όαση δροσιάς τους καλοκαιρινούς µήνες.

Ένα µέρος το ανακαλύπτεις µε τις αισθήσεις σου. Τον Σόλο όµως τον γνωρίσαµε κυρίως µέσα από την καρδιά του κυρίου Γιώργου Ζιδρόπουλου που µαζί µε τον γιο του Σπήλιο είναι οι ιδιοκτήτες της ταβέρνας «Νηρηίδες». Ο κύριος Γιώργος, θεµατοφύλακας ενός χωριού που τον χειµώνα νυχτώνει έρηµο, επιβάλλεται νωχελικά µ' έναν µονόλογο σοφίας, καθώς το πορφυρό της σόµπας φωτίζει το πρόσωπό του σ' ένα ατµοσφαιρικό περιβάλλον που τυλίγεται από µια… εσάνς τζαζ µουσικής. «Μέχρι και τα πουλιά έφυγαν... όµως εµείς εδώ − πάντα εδώ − να ευχαριστήσουµε και τον έναν επισκέπτη που θα τύχει να περάσει. Γιατί αν δεν φας καλά, θα φύγεις και δεν θα ξανάρθεις. ∆εν ξέρουµε πολλά, ξέρουµε όµως από κρέας, τυρί και λάδι…». Και µετά σιωπή και όλη η οµορφιά που κρύβει µέσα της ν' αποτυπώνεται σ' ένα τοπίο απρόσκοπτο, ν' αποκαλύπτεται σταδιακά απ’ τη σελήνη του Γενάρη, που σαν αυγουστιάτικος ήλιος ανατέλλει πίσω απ' τη χιονισµένη βουνοκορφή. Τέτοιες ώρες είναι αµαρτία να ζητάς παραπάνω ευτυχία, όταν η στιγµή ρέει από ρουµπινένιο κρασί και πληµµυρίζει γεύση µεστή από τα µανιτάρια του Σπήλιου και το κοκκινιστό της κυρίας Χριστίνας. Και ξέρεις πως οι γεύσεις αυτές απευθύνονται σε απαιτήσεις άλλου επιπέδου, σχεδόν θεϊκού, αφού εδώ κοντά κατοικούν οι Νηρηίδες και οι Θεοί παρέα µε τον Ήλιο µαζεύονται στην Στύγα να δώσουν όρκο βαρύ, που αν ποτέ πατήσουν, σε λήθαργο βαθύ θα πέσουν 10 χρόνια…

Πράγµατι, από το χωριό Περιστέρα το µονοπάτι, δύσκολο πολύ, οδηγεί αυτούς που γνωρίζουν από αναρρίχηση στα µυθικά ύδατα της Στυγός, τις πηγές δηλαδή του ποταµού Κράθη, στα 2.100µ. ∆ηλητηριώδη κι αθάνατα έλεγαν πως είναι και καταλήγουν να τρέχουν στον Άδη. Εκεί η Θέτις βούτηξε τον γιο της Αχιλλέα µα – κρίµα − άφησε τρωτό σηµείο του την φτέρνα. Στα ίδια δύσκολα βουνά διαδραµατίστηκε και η ελληνική εκδοχή του Ρωµαίου και της Ιουλιέτας δηλαδή του Τάσου και της Γκόλφως µε τον ερωτά τους να στιγµατίζει την παράδοση. Από την Περιστέρα ο δρόµος συνεχίζει για το χιονοδροµικό του Χελµού, στην κορφή του οποίου βρίσκεται και το εντυπωσιακό αστεροσκοπείο Αρίσταρχος.

Ο πάγος δεν µας επέτρεψε µεγάλη βόλτα στον Σόλο, ωστόσο καταφέραµε να δούµε κάποια απ' τα στολίδια του. Την εντυπωσιακή βρύση στην είσοδο του χωριού, τη βυζαντινή εκκλησιά του Αγίου Γεωργίου, που λέγεται ότι χτίστηκε από αυγό και κεραµίδι, αλλά και τον αγέρωχο Πύργο του οπλαρχηγού Νικολάου Σολιώτη.